Foto 1: De voorbereidingen.
Foto 2: Een collega-skydiver.
Dat je echter niet uit een vliegtuig moet springen om je hart sneller te doen slaan werd zonet nog even bewezen. Blijkbaar was er een virus op mijn fototoestel geraakt, en even leek het erop alsof alles gewist was. Gelukkig was de uitbaatster behulpzaam en bekwaam, en heeft ze het virus vakkundig verwijderd, zonder hetzelfde met de foto's te doen. Oef!
De dag na de skydive was het tijd voor de East Coast-loop. De East Coast staat bekend om zijn ongereptheid en de sterke Maori-aanwezigheid. Vooral tijdens de rit naar de East Cape (het meest Oostelijke punt van NZ) werd het eerste punt duidelijk. Voor zo'n 20km is er niets die het perfecte plaatje van verlaten stranden en ongerepte heuvels onderbreekt, het was alsof we door een foto reden.
Foto 3: De East Cape.
Eerder was ik afgestapt in Whakatane, een kustdorpje in the Bay of Plenty. Daar heb ik onder andere een deel van de Nga Tapuwae o Toi (Footsteps of Toi) gedaan, een wandeling die mij het beste lunchplekje ooit opleverde.
Foto 4: Niet mis om even te stoppen en van een lunch te genieten, niet?
Na enkele dagen sprong ik terug op de bus richting Te Kaha, waar we overnachtten. Daar hadden we de zee letterlijk aan de achterdeur, wat het waarschijnlijk de beste tuin maakte die ik al gezien heb. De eigenaar kweekt ook kiwi's, en gaf ons de volgende morgen nog een mini-tour van de kiwigaard, die wel eens interessant was.
Foto 5: Dagelijks met dit zicht opstaan, ik kan mij ergere dingen voorstellen :-).
Foto 6: Een kiwigaard.
Daarnaast hebben we natuurlijk ook wat Maori-cultuur opgesnoven, waarvan het meest indrukwekkende een Maori-Anglicaanse kerk op de weg naar Rangitukia was. De 'carvings' en de inrichting waren spectaculair.
Foto 7: Een indruk van de kerk.
De volgende dag was het een vroege ochtend, wanneer we voor dag en dauw opstonden om bij de eersten ter wereld te zijn om te zon te zien opgaan. De wolken verhinderden de gehoopte spectaculaire zonsopgang, maar het was toch een mooi zicht. Ook in Tatapouri ben ik de dag erna vroeg opgestaan met de hoop op een wolkenvrije zonsopgang, maar ook hier geen geluk. Als ik echter kijk hoe de foto's eruit zien, kan ik niet klagen. Het is trouwens ook gewoon een aangenaam moment van de dag. Alleen even lastig bij het opstaan, dat wel :-).
Foto 8: De zonsopgang in Rangitukia.
Foto 9: Ons terras in Tatapouri.
Foto 10: De zonsopgang in Tatapouri.
Ontgoocheld was ik wel toen ik hoorde dat het shark cage diving niet doorging. Ja, jullie lezen het goed, in een kooi daal je af in de oceaan, om even later de haaien zo om je heen te zien zwemmen. Een activiteit waarvan ik nog niet gehoord had, maar die ik meteen wilde doen toen ze mij erover vertelden. Het minimum aantal 'duikers' was echter twee, en ik was de enige kandidaat :-(. Ik vernam wel dat je iets gelijkaardigs kan doen aan de Westkust van Australie, dus hopelijk komt van uitstel geen afstel.
En zo ben ik weer in Taupo beland. Ik blijf hier nog enkele dagen, om daarna naar Auckland te reizen en wat praktische dingen te regelen, en hopelijk een duikcursus te volgen. Kwestie van voorbereid te zijn op al die riffen in Australie :-).
Tot de volgende!
2 comments:
Dag Elke,
Ik begin maar weer met een afgezaagd zinnetje, maar veel nieuws is er nog niet sedert donderdagavond. Maar ik zag dat er nog altijd geen reactie was op je laatste update, en zag mijn kans schoon om nog eens de eerste te zijn om te reageren ;-)
Ik zit hier in Knokke, en voor het eerst in lange tijd hebben we eens goed weer. De zon laat zich eens zien en het is droog. Wat kan een mens toch rap tevreden zijn. Maar van een volkstoeloop is er momenteel nog geen sprake. Ze zijn nog allemaal op skivakantie zeker?
Heb nog een probleem voor je moeten oplossen. Eddy had Sabam ingeschakeld om zijn auteursrechten op te eisen. Ik heb via serieuse onderhandelingen toch kunnen bekomen dat ze het bij wijze van uitzondering toch eens door de vingers zien. Coditel Brussel is echter niet zo snel. Heb 2 weken geleden een aangetekend schrijven gestuurd omdat ze op mijn eerste schrijven niet reageerden, maar mocht tot nu ook nog geen reactie ontvangen. Zal volgende week eens verder moeten informeren wat ik daar nu best mee doe. Dit was dan toch nog iets wat ik donderdag vergat te vertellen.
En ik kan ook niet anders dan vaststellen dat we veel te kort in NZ waren. Blijkbaar hebben we nog vele mooie plekjes gemist. In zoverre we dat eigenlijk al niet wisten. Terug beelden om velen jaloers van te maken. Ik heb ook eens je reisschema die je in gedachten hebt voor Austalië eens doorgegeven aan die mensen waarover ik je sprak. Ze zal het eens bekijken en de plaatsen aangeven die zij echt de moeite waard vonden. Ik gaf ook je weblogadres door. Want de vrouw is ook een liefhebster van fotografie. Eens kijken of ze die foto's op je blog ook zo mooi vindt, of als het gewoon een vader is die de kunsten van zijn dochter wat te veel verheft?? Trouwens, je schrijfkunsten vind ik ook verder goed vinden hoor! (Als de complimenten je wat te veel worden, laat maar iets weten. Dan zal ik wat dimmen. Maar uit ervaring weet ik dat er al hele ladingen nodig zijn voraleer je gelloft dat ze gemeend zijn ;-))
tot hoors!
de papa
Dag Elke,
Je blijft het wel spannend houden daar in NZ! Skydiven en (bijna) shark-zwemmen en Robinson-achtige stranden aflopen tussen de maori’s. In een boek zouden we het algauw teveel van het goede vinden. ’t Blijft interessant om te lezen. Trek je nog met andere ‘lotgenoten’ op, of verandert het gezelschap voortdurend? Wij zijn intussen terug van Val Thorens waar we het natuurlijk breed hebben laten hangen (Zie ‘Luc said’), maar toch iets minder aan drank en eten hebben besteed als met de West-Vlaamse kliek. Dit keer waren we met Ina en een 5-tal volwassenen en 3 kleine kinderen die zij dan kende. Ik denk dat we nog nooit zo’n goede sneeuw hebben gehad en toch hebben we 4 dagen zon gehad ook. We zijn ook eens met enkelen het hele 3 Valleés skigebied doorgetrokken wat heel leuk was. We hadden het net niet breed genoeg om in Le Cheval Blanc in Courchevel (hotel/restaurant voor toprijken, nu vooral Russen waar de Belgische topkok Wout Bru in de winter de chef is) te gaan lunchen, maar we zijn er wel langsgekomen (er is zelfs een extra stop voor de skilift!). Vandaag is het werk dan weer begonnen, maar na een ontspannende week kunnen we er wel weer tegen. Als je dan toch op internet zit: stemmen voor The Lazy Freeloaders op www.absolutelyfree.be/pages/contest.php helpt het groepje van Zjef (van Anke) misschien op het podium van een festival. Warm aanbevolen aan iedereen die dit leest! Stemmen kan nog tot 4 april en kan één keer per computer. Alvast bedankt!
Nonkel Marc
Post a Comment