Sunday, 13 July 2008
Monday, 7 July 2008
Verhuisperikelen
Hey!
Ik had gehoopt te kunnen beginnen met een paar leuke foto's van mijn nieuwe stekje, maar het mocht niet zijn. Vrijdagmorgen had ik uitgecheckt uit het hostel om na het werk te verhuizen, maar 's middags (!) belden ze me dat het niet kon doorgaan omdat het meisje die er nu zit toch zou blijven. Ik was gechockeerd, en vind het nog altijd een rotstreek.
Op dit moment verblijf ik bij Kodie, een andere interim bij Main Roads, die een huis deelt met haar moeder. Ze hebben een logeerkamer die ik zolang ik wilde mocht gebruiken, maar het grote nadeel is dat het erg ver uit de stad gelegen is. Daardoor probeerde ik toch nog iets dichterbij te vinden, en dat is gisterenavond gelukt! Zaterdag verhuis ik dan toch!
Mijn plan om veel te doen dit weekend en jullie eindelijk wat foto's te kunnen tonen van Perth is door de verhuisperikelen wel in het water gevallen. Toch enkele sfeerfoto's:
Foto 1: Mel (NZ) en Rosan (Nederland) tijdens een pannenkoekennamiddag bij Rachael.
Foto 2: Jawel, ik heb de sport van mijn leven gevonden :-)
Foto 3: Slechte representatie van souvenirs 'uit Passchendale'!
Foto 4: Cottesloe Beach.
Foto 5: Katherine (de mama van Kodie) en Kodie.
Wat dit weekend wel destemeer duidelijk geworden is, is dat Perth een stad in volle expansie is. De mijnindustrie in WA is in volle bloei, en veel mensen die er werken spenderen hun vrije week in Perth (het meest voorkomende werkschema is namelijk twee weken werken - 1 week vrijaf). Overal wordt bijgebouwd, en de meeste suburbs die ik vanuit de trein zag, zagen er zeer recent uit. Kodie gaf me een lijstje met wat er het meest gemijnd wordt:
Iron Ore - Pilbara region - probably the biggest product exported here in WA. China can’t get enough of it!
Gold - Kalgoorlie - probably the second biggest product exported
Diamonds - Kununurra
Natural gas - Pilbara region (offshore)
Nickel - below Kalgoorlie
Ondertussen blijft het werk een echte uitdaging. Ik werk mee met verschillende projecten, en het is moeilijk om bij te blijven. Ik ben niet snel tevreden over mezelf, maar zal toch trots zijn al ik dit succesvol kan afmaken.
Aan iedereen die op vakantie gaat/ vakantie heeft: geniet ervan! Stuur me gerust ook even jullie foto's door!
Veel groetjes!
Ik had gehoopt te kunnen beginnen met een paar leuke foto's van mijn nieuwe stekje, maar het mocht niet zijn. Vrijdagmorgen had ik uitgecheckt uit het hostel om na het werk te verhuizen, maar 's middags (!) belden ze me dat het niet kon doorgaan omdat het meisje die er nu zit toch zou blijven. Ik was gechockeerd, en vind het nog altijd een rotstreek.
Op dit moment verblijf ik bij Kodie, een andere interim bij Main Roads, die een huis deelt met haar moeder. Ze hebben een logeerkamer die ik zolang ik wilde mocht gebruiken, maar het grote nadeel is dat het erg ver uit de stad gelegen is. Daardoor probeerde ik toch nog iets dichterbij te vinden, en dat is gisterenavond gelukt! Zaterdag verhuis ik dan toch!
Mijn plan om veel te doen dit weekend en jullie eindelijk wat foto's te kunnen tonen van Perth is door de verhuisperikelen wel in het water gevallen. Toch enkele sfeerfoto's:
Foto 1: Mel (NZ) en Rosan (Nederland) tijdens een pannenkoekennamiddag bij Rachael.
Foto 2: Jawel, ik heb de sport van mijn leven gevonden :-)
Foto 3: Slechte representatie van souvenirs 'uit Passchendale'!
Foto 4: Cottesloe Beach.
Foto 5: Katherine (de mama van Kodie) en Kodie.
Wat dit weekend wel destemeer duidelijk geworden is, is dat Perth een stad in volle expansie is. De mijnindustrie in WA is in volle bloei, en veel mensen die er werken spenderen hun vrije week in Perth (het meest voorkomende werkschema is namelijk twee weken werken - 1 week vrijaf). Overal wordt bijgebouwd, en de meeste suburbs die ik vanuit de trein zag, zagen er zeer recent uit. Kodie gaf me een lijstje met wat er het meest gemijnd wordt:
Iron Ore - Pilbara region - probably the biggest product exported here in WA. China can’t get enough of it!
Gold - Kalgoorlie - probably the second biggest product exported
Diamonds - Kununurra
Natural gas - Pilbara region (offshore)
Nickel - below Kalgoorlie
Ondertussen blijft het werk een echte uitdaging. Ik werk mee met verschillende projecten, en het is moeilijk om bij te blijven. Ik ben niet snel tevreden over mezelf, maar zal toch trots zijn al ik dit succesvol kan afmaken.
Aan iedereen die op vakantie gaat/ vakantie heeft: geniet ervan! Stuur me gerust ook even jullie foto's door!
Veel groetjes!
Sunday, 22 June 2008
Gemengde gevoelens
Hey!
Ik update de blog vandaag met gemengde gevoelens. De laatste weken mis ik jullie (en allerlei andere dingetjes) heel erg, een gevoel die niet voorbij gaat. Aangezien ik toch ongeveer gezien heb wat ik wilde zien in OZ, heb ik dan ook een tijdje overwogen om mijn reis wat in te korten. Ik vond echter dat het van doorzettingsvermogen zou blijken als ik het zou 'volhouden' tot aan de vooropgestelde einddatum, maar denk nu dat het eerder een teken van koppigheid was. Ergens had ik namelijk verwacht dat het zou overwaaien wanneer ik terug zou werken en een soort routine kon opbouwen, maar dat blijkt niet meteen het geval. Anyway, zoals ik zei heb ik er een gemengd gevoel over, en hoop ik tegelijkertijd toch nog altijd dat het nog een leuke paar laatste maanden kunnen worden. Want nu kan ik moeilijk terug. Hoewel de job met weekcontracten werkt, zie ik mezelf dat al zeker niet opgeven...
Wat de job inhoudt? Ik moet toegeven dat ik zelf nog niet goed weet wat er precies van mij verwacht wordt. Zowel de job als de werking van de Branch (Organisational Development/OD) verschillen in ieder geval van die in HCN in Wellington. Hoewel ik het zeer interessant vond om mee te werken aan het HCN project, lag mijn belangrijkste taak toch in Admin Support. Nu werd ik er echter meteen ingegooid, met als eerste taak het redigeren van een deel van een rapport over een workshop rond leiderschap. Ik had geen idee waar het over ging, en hoewel mijn Engels toch een redelijk niveau zou moeten bereikt hebben, is het opstellen van een professionele tekst op basis van nota's vol vaktermen wel andere koek. Zo ging het de hele week door, en vrijdagmorgen had ik ernstige bedenkingen bij de haalbaarheid van de job. Net op tijd begon/begin ik echter wat van de werking van de Branch door te hebben. De twee belangrijkste taken tijdens de volgende maanden zullen zijn: het opstellen van een maatstaf rond Communicatie & Engagement en het ontwikkelen/creeren van een bewustwording rond leiderschap in het departement (Main Roads).
Misschien merken jullie ook al het verschil in de werking van de OD Branch in vergelijking met die van de HCN Unit. Terwijl we bij HCN rond concrete cases werkten, is het nu allemaal wat abstracter. Blijkbaar is dit het cliche van overheidswerk, en ik denk dat het mij ook minder zal liggen. Maar dat betekent denk ik niet dat het niet leerrijk kan zijn, en ik ben dan ook benieuwd naar het resultaat.
Daarnaast zorgt de job er ook voor dat ik terug echt geniet van mijn vrije tijd tijdens het weekend :-). Gisteren ben ik voor het eerst gaan fitnessen, en 's avonds zijn we naar een optreden in Fremantle geweest. Fremantle ligt zo'n 20km van Perth, en is het hart van de alternatieve scene. Het optreden was wel goed, en er hing een leuke sfeer.
Foto 2: Rosan (Nederland), Yoni (Israel) en Rachael (UK).
De volgende maanden zijn er ook veel optredens in het kader van het Winter Arts Festival, waarvan ik van plan ben om er af en toe eens eentje mee te pikken.
Mijn belofte om wat foto's van Perth te posten kan ik helaas niet waarmaken, ik vrees mijn foto's zich voorlopig beperken tot die van gisterenavond... Mijn excuses!
Zo meteen ga ik waarschijnlijk naar het 'Museum of WA', en dan zit het weekend er alweer op!
Veel groetjes,
Elke
Ps: dit vond ik nog een fascinerend initiatief van een man uit de buurt: http://standaard.typepad.com/en_nu_even_ernstig/2008/06/a-life-4-sale.html
Ik update de blog vandaag met gemengde gevoelens. De laatste weken mis ik jullie (en allerlei andere dingetjes) heel erg, een gevoel die niet voorbij gaat. Aangezien ik toch ongeveer gezien heb wat ik wilde zien in OZ, heb ik dan ook een tijdje overwogen om mijn reis wat in te korten. Ik vond echter dat het van doorzettingsvermogen zou blijken als ik het zou 'volhouden' tot aan de vooropgestelde einddatum, maar denk nu dat het eerder een teken van koppigheid was. Ergens had ik namelijk verwacht dat het zou overwaaien wanneer ik terug zou werken en een soort routine kon opbouwen, maar dat blijkt niet meteen het geval. Anyway, zoals ik zei heb ik er een gemengd gevoel over, en hoop ik tegelijkertijd toch nog altijd dat het nog een leuke paar laatste maanden kunnen worden. Want nu kan ik moeilijk terug. Hoewel de job met weekcontracten werkt, zie ik mezelf dat al zeker niet opgeven...
Wat de job inhoudt? Ik moet toegeven dat ik zelf nog niet goed weet wat er precies van mij verwacht wordt. Zowel de job als de werking van de Branch (Organisational Development/OD) verschillen in ieder geval van die in HCN in Wellington. Hoewel ik het zeer interessant vond om mee te werken aan het HCN project, lag mijn belangrijkste taak toch in Admin Support. Nu werd ik er echter meteen ingegooid, met als eerste taak het redigeren van een deel van een rapport over een workshop rond leiderschap. Ik had geen idee waar het over ging, en hoewel mijn Engels toch een redelijk niveau zou moeten bereikt hebben, is het opstellen van een professionele tekst op basis van nota's vol vaktermen wel andere koek. Zo ging het de hele week door, en vrijdagmorgen had ik ernstige bedenkingen bij de haalbaarheid van de job. Net op tijd begon/begin ik echter wat van de werking van de Branch door te hebben. De twee belangrijkste taken tijdens de volgende maanden zullen zijn: het opstellen van een maatstaf rond Communicatie & Engagement en het ontwikkelen/creeren van een bewustwording rond leiderschap in het departement (Main Roads).
Misschien merken jullie ook al het verschil in de werking van de OD Branch in vergelijking met die van de HCN Unit. Terwijl we bij HCN rond concrete cases werkten, is het nu allemaal wat abstracter. Blijkbaar is dit het cliche van overheidswerk, en ik denk dat het mij ook minder zal liggen. Maar dat betekent denk ik niet dat het niet leerrijk kan zijn, en ik ben dan ook benieuwd naar het resultaat.
Daarnaast zorgt de job er ook voor dat ik terug echt geniet van mijn vrije tijd tijdens het weekend :-). Gisteren ben ik voor het eerst gaan fitnessen, en 's avonds zijn we naar een optreden in Fremantle geweest. Fremantle ligt zo'n 20km van Perth, en is het hart van de alternatieve scene. Het optreden was wel goed, en er hing een leuke sfeer.
Foto 2: Rosan (Nederland), Yoni (Israel) en Rachael (UK).
De volgende maanden zijn er ook veel optredens in het kader van het Winter Arts Festival, waarvan ik van plan ben om er af en toe eens eentje mee te pikken.
Mijn belofte om wat foto's van Perth te posten kan ik helaas niet waarmaken, ik vrees mijn foto's zich voorlopig beperken tot die van gisterenavond... Mijn excuses!
Zo meteen ga ik waarschijnlijk naar het 'Museum of WA', en dan zit het weekend er alweer op!
Veel groetjes,
Elke
Ps: dit vond ik nog een fascinerend initiatief van een man uit de buurt: http://standaard.typepad.com/en_nu_even_ernstig/2008/06/a-life-4-sale.html
Monday, 16 June 2008
Overheidskneusje
Woehoe! Gedaan met luieren, time to work again! Morgen mag ik beginnen!
Ik heb er geen zo'n duidelijk zicht op wat de job precies zal inhouden, maar ik veronderstel dat het in dezelfde lijn van mijn job in NZ zal liggen. Het doel is echter minder nobel: het is bij het Department of Main Roads (Government of Western Australia). Een departement die ongetwijfeld vaak ergernissen veroorzaakt, maar zonder wegen(werken) zou het ook niet gaan natuurlijk. De consulent van het uitzendkantoor die mij de job bezorgd heeft, had al vermeld dat ze vaak overheidsjobs hadden, en dat mijn overheidservaring in NZ daarbij zeker een voordeel zou zijn. Zo zal ik nog een echt overheidskneusje worden :-).
Ik heb de laatste dagen mijn camera niet bovengehaald, en denk dat een droge uitleg over Perth wat saai om lezen is. Bij de volgende update voeg ik zeker wat meer uitleg over Perth in, met bijhorende foto's!
Tot dan!
Ik heb er geen zo'n duidelijk zicht op wat de job precies zal inhouden, maar ik veronderstel dat het in dezelfde lijn van mijn job in NZ zal liggen. Het doel is echter minder nobel: het is bij het Department of Main Roads (Government of Western Australia). Een departement die ongetwijfeld vaak ergernissen veroorzaakt, maar zonder wegen(werken) zou het ook niet gaan natuurlijk. De consulent van het uitzendkantoor die mij de job bezorgd heeft, had al vermeld dat ze vaak overheidsjobs hadden, en dat mijn overheidservaring in NZ daarbij zeker een voordeel zou zijn. Zo zal ik nog een echt overheidskneusje worden :-).
Ik heb de laatste dagen mijn camera niet bovengehaald, en denk dat een droge uitleg over Perth wat saai om lezen is. Bij de volgende update voeg ik zeker wat meer uitleg over Perth in, met bijhorende foto's!
Tot dan!
Wednesday, 11 June 2008
Western Australia
Het is alweer een hele boterham, maar ik beloof dat ik het korter hou dan de vorige keer! :-)
De reden waarom ik verkozen had de Westkust te doen, was het (voorlopige?) uitblijven van de grote toeristen- en backpackermassa daar, zeker in vergelijking met de Oostkust, maar dit betekende ook dat de communicatiemogelijkheden beperkt waren. Ik update de blog dan ook vanuit Perth, waar het weer mij alvast beter afgaat: regenachtig :-). Dit klinkt waarschijnlijk bizar, maar na bijna twee maand ononderbroken warm weer haal ik met plezier mijn regenvest en sjaal boven.
Vaak vragen reizigers aan elkaar wat ze de mooiste of beste plaats vonden tijdens hun reis. Ik start bij het antwoorden van die vraag altijd met de opmerking dat zoveel afhangt van de ervaringen die je er gehad hebt: met wie je er was, hoe het weer was, hoe je je voelde, of het een goeie gids was,... In dat opzicht is de schoonheid van Western Australia (WA) aan mij misschien wat voorbij gegaan. Na terug vier maand rondgereisd te hebben, heb ik het gehad met de campings/hostels, en het constant sociaal moeten zijn om goed over te komen bij iedereen. Daardoor heb ik misschien niet ten volle van dit deel van mijn reis genoten.
Dit betekent natuurlijk niet dat de tour totaal verloren gegaan is, ik was nog steeds regelmatig onder de indruk van wat we zagen! Ik was om te beginnen al aangenaam verrast dat in de buspas twee 'cruises' inbegrepen waren. De eerste cruise was op lake Argyle, een kunstmatig meer dat voorlopig vooral recreatieve doeleinden dient. Let wel, het is zo'n 950 vierkante kilometer groot, dus het voelt zeker niet als een toeristisch oord aan. Het interessantste tijdens de cruise vond ik de Archer vissen. Deze vissen spuwen water naar hun prooi (veelal insecten op overhangende takken), zodat deze in het water vallen. Toen we stukjes brood uit de boot hielden, pasten ze deze techniek dan ook hierop toe, super grappig.
Onze andere boottrip was op de Geikie Gorge. Het was echter vooral de wandeling tussendoor die leuk was. Eerst en vooral voor het uitzicht natuurlijk, maar ook omdat wat beweging wel deugd doet na vele uren in de bus. Per dag hebben we namelijk gemiddeld zo'n 500km afgelegd, en hoewel ik graag onderweg ben, was dat ook voor mij genoeg.
Onderweg zagen we vaak een grappig soort boom. Het bleek de Boab tree te zijn, een boomsoort die blijkbaar ook vaak in Afrika voorkomt.
Foto 4: Het is niet de duidelijkste foto, maar op de achtergrond zie je de plotse verandering van het strandzand naar de rode ondergrond.
We reden gelukkig niet enkel de kustlijn af, maar gingen ook landinwaarts naar het Karijini National Park. Daar deden we een alweer deugddoende wandeling/klimtocht, die ons naar toch wel prachtige plekjes bracht. De douches in het kamp waren dan weer iets minder aangenaam. Toen ze me vertelden dat het 'emmerdouches' waren vond ik het allemaal nog wel grappig, maar het druppelende water was dat iets minder...
Hetzelfde gebeurde trouwens bij de laatste zonsondergang. Doordat langs de Westkust de zon 'in de zee' ondergaat, is dat een populaire bezienswaardigheid, maar op de laatste avond vroeg ik me af of het echt nodig was alweer 'de zon te zien zakken in de zee'. We kwamen echter terecht op een klein verlaten strand, en het was voor mij ook de mooiste zonsondergang van de trip.
De reden waarom ik verkozen had de Westkust te doen, was het (voorlopige?) uitblijven van de grote toeristen- en backpackermassa daar, zeker in vergelijking met de Oostkust, maar dit betekende ook dat de communicatiemogelijkheden beperkt waren. Ik update de blog dan ook vanuit Perth, waar het weer mij alvast beter afgaat: regenachtig :-). Dit klinkt waarschijnlijk bizar, maar na bijna twee maand ononderbroken warm weer haal ik met plezier mijn regenvest en sjaal boven.
Vaak vragen reizigers aan elkaar wat ze de mooiste of beste plaats vonden tijdens hun reis. Ik start bij het antwoorden van die vraag altijd met de opmerking dat zoveel afhangt van de ervaringen die je er gehad hebt: met wie je er was, hoe het weer was, hoe je je voelde, of het een goeie gids was,... In dat opzicht is de schoonheid van Western Australia (WA) aan mij misschien wat voorbij gegaan. Na terug vier maand rondgereisd te hebben, heb ik het gehad met de campings/hostels, en het constant sociaal moeten zijn om goed over te komen bij iedereen. Daardoor heb ik misschien niet ten volle van dit deel van mijn reis genoten.
Dit betekent natuurlijk niet dat de tour totaal verloren gegaan is, ik was nog steeds regelmatig onder de indruk van wat we zagen! Ik was om te beginnen al aangenaam verrast dat in de buspas twee 'cruises' inbegrepen waren. De eerste cruise was op lake Argyle, een kunstmatig meer dat voorlopig vooral recreatieve doeleinden dient. Let wel, het is zo'n 950 vierkante kilometer groot, dus het voelt zeker niet als een toeristisch oord aan. Het interessantste tijdens de cruise vond ik de Archer vissen. Deze vissen spuwen water naar hun prooi (veelal insecten op overhangende takken), zodat deze in het water vallen. Toen we stukjes brood uit de boot hielden, pasten ze deze techniek dan ook hierop toe, super grappig.
Onze andere boottrip was op de Geikie Gorge. Het was echter vooral de wandeling tussendoor die leuk was. Eerst en vooral voor het uitzicht natuurlijk, maar ook omdat wat beweging wel deugd doet na vele uren in de bus. Per dag hebben we namelijk gemiddeld zo'n 500km afgelegd, en hoewel ik graag onderweg ben, was dat ook voor mij genoeg.
Onderweg zagen we vaak een grappig soort boom. Het bleek de Boab tree te zijn, een boomsoort die blijkbaar ook vaak in Afrika voorkomt.
Foto 1: Lake Argyle (of tenminste een klein deeltje ervan!).
Foto 2: Geikie Gorge van bovenaf gezien.
Foto 3: Een Boab tree.
.
Een van de eerste stops op het traject tussen Broome en Perth was 80 Mile Beach. Na de vele stranden die ik al gezien heb was ik niet zozeer onder de indruk van het strand zelf, dan wel van het plotse contrast met de rode ondergrond. De rode ondergrond die zo typisch is voor Australie ontstaat door het ijzer aanwezig in de grond die roest. Om de een of andere reden zit er in het strandzand geen ijzer (het heeft te maken met de evolutie van de aarde miljoenen jaren geleden), en het is dan ook een mooi wit strand.
Foto 4: Het is niet de duidelijkste foto, maar op de achtergrond zie je de plotse verandering van het strandzand naar de rode ondergrond.
We reden gelukkig niet enkel de kustlijn af, maar gingen ook landinwaarts naar het Karijini National Park. Daar deden we een alweer deugddoende wandeling/klimtocht, die ons naar toch wel prachtige plekjes bracht. De douches in het kamp waren dan weer iets minder aangenaam. Toen ze me vertelden dat het 'emmerdouches' waren vond ik het allemaal nog wel grappig, maar het druppelende water was dat iets minder...
Foto 5+6: Joffre Gorge in Karijini NP.
Foto 7: Dit vond ik toch een mooie ochtenlucht.
Foto 8: De 'emmerdouche'. Je moet de zak dus neerlaten, vullen aan de waterkraan, naar boven hijsen, en dan kan je de kraan open zetten. Alleen jammer dus dat de douchekop dus niet meer goed functioneerde.
.
Na terug richting kust getrokken te zijn, gingen we op de laatste dag naar de Pinnacles Desert. "Oh hoera, alweer rotsformaties en zand" was mijn vooroordeel, maar onverwachts vond ik het ongeveer het meest interessante landschap van de trip.
Hetzelfde gebeurde trouwens bij de laatste zonsondergang. Doordat langs de Westkust de zon 'in de zee' ondergaat, is dat een populaire bezienswaardigheid, maar op de laatste avond vroeg ik me af of het echt nodig was alweer 'de zon te zien zakken in de zee'. We kwamen echter terecht op een klein verlaten strand, en het was voor mij ook de mooiste zonsondergang van de trip.
Foto 9: Zonsondergang bij Hamelin Pool.
Foto 10: Zonsondergang op de laatste avond, niet ver van Kalbarri.
Foto 11: De Pinnacles Desert.
.
Zo, ik heb het relatief kort kunnen houden, niet?
.
Op dit moment ben ik dus in Perth, en ben ik terug beginnen zoeken naar een job. Perth lijkt me in ieder geval al een stad die me wel zal liggen. Dit is wel eerder gebaseerd op een gevoel dan op feiten, dus het is tijd dat ik op ontdekkingstocht ga!
.
Tot de volgende!
.
Groetjes
Monday, 26 May 2008
Here we go!
Waw, na twee uur in het internetcafe is het eindelijk gelukt om de foto's online te krijgen! Ok, het zijn er heel wat, maar het duurde toch wel lang vandaag. Anyway, nu nog eens zien of het lukt om mijn verhaal te typen en het effectief online te krijgen. Ik wil jullie nu al waarschuwen: het is een lang bericht, dus neem wat koffie bij de hand als je het effectief wil doorlezen!
De tweedaagse trip van Adelaide naar Alice Springs was eigenlijk een expressbus, maar ik was aangenaam verrast door de uitleg die we onderweg kregen. Ik weet niet of dit voor jullie even interessant is als voor mezelf, dus sla gerust over indien het saai wordt!
- Respect voor de emu's! Het vrouwtje leg de eieren, maar het mannetje broedt ze uit en voedt de jongen op!
- Van Western Australia (WA) via Northern Territory (NT) en New South Wales naar Queensland loopt een 10000km lang 'dingo fence'. Dingo's vormden een bedreiging voor de schapen, en na het op enkele andere manieren geprobeerd te hebben, bleek dit de beste oplossing te zijn. 'Dingoland' is nu dus gescheiden van 'schapenland'.
- In de Outback spreken ze niet over boerderijen, maar over 'stations'. Terecht, als je bedenkt dat het grootste 'station' in Southern Australia (SA) de oppervlakte van Belgie heeft. De dieren samenbrengen gebeurt met behulp van moto's en helicopters.
- Onze stop voor de nacht was in Coober Pedy. Coober Pedy is het centrum van de opalindustrie, en er was mij verteld dat dit een ondergronds dorp was. Het is echter moeilijk je daar iets bij voor te stellen. Het bleek dat niet het volledige dorp onder de grond ligt. De straten zijn bovengronds, en zo'n 25% van de inwoners (2000) leeft gewoon bovengronds. Van de anderen zitten de woningen wel ondergronds. Ondergronds betekent hier 'in de heuvels'. Hoewel een deel van het huis wel degelijk onder de grond ligt, moet je dus niet letterlijk afdalen om tot aan de voordeur te geraken ofzo. Moeilijk om het uit te leggen, misschien maakt deze foto het iets duidelijker.
Foto 4: Wandeling op een zoutmeer.
Foto 5: Zonsopgang bij de Breakaways.
De volgende tour was de Red Centre Safari. De belangrijkste zaken op het programma waren: Uluru (Ayers Rock), Kata Tjuta (The Olgas) en Kings Canyon. Blijkbaar kon ik geen beter moment gekozen hebben om mijn reisroute aan te vangen, want zowel in het centrum van het land, als in het Noorden, heersen nu de beste weersomstandigheden.
De wandeling in Kata Tjuta in de namiddag van de eerste dag was dan ook zeker doenbaar, ondanks dat het naar mijn standaard toch nog altijd warm was (25-30 graden). Dit natuurverschijnsel heeft op mij het meeste indruk gemaakt, misschien wel omdat dit de eerste indruk was die ik van de regio kreeg. Een andere mogelijke reden is mijn beslissing om Uluru niet te beklimmen, en enkel de wandeling errond te doen. Uluru en het land errond is eigendom van de Aboriginals, en is heilig voor hen. Ze vragen dan ook aan toeristen om uit respect voor hun cultuur de rots niet te beklimmen. Ik vroeg me af waarom ze de beklimming dan uberhaupt nog open houden, maar blijkbaar was dit een voorwaarde toen ze het land terug kregen van de blanken.
Een wandeling op en rond Kings Canyon was wat op het programma stond voor de laatste dag. 'Alweer' een indrukwekkend natuurverschijnsel, het is ongelooflijk wat je hier kan doen en zien.
Foto 6+7: Kata Tjuta.
Foto 8+9: Uluru.
Foto 10+11: Kings Canyon.
Naast de bezoeken/wandeling aan deze natuurfenomenen, was ook het kamperen een belangrijk onderdeel van de tour. Het 'back to basics' idee kan me nog altijd niet bekoren, maar het is wel interessant om eens gedaan te hebben. De 'swags' waren nog minder luxueus dan degene die ik op Google gevonden had. Het is in feite gewoon een soort slaapzak in een dikke tentstof, met een dunne (zo'n 4cm) matras erin. Je legt je gewone slaapzak in de swag, en ritst jezelf erin. Een kussen maak je door je schoenen onder de swag te plaatsen. Daarnaast zorgt dit laatste er ook voor dat de dingo's er niet mee vandoor gaan!
Dit alles vindt plaats onder de blote sterrenhemel (die je niet kan zien aangezien je zo ver mogelijk in de swag probeert te liggen, uit bescherming tegen de koude). Het bleek wel een goed idee om nog een extra slaapzak te huren, want toen ik de tweede nacht in twee slaapzakken besloot te slapen, had ik het al heel wat warmer dan tijdens de eerste nacht.
De frisse lakens tijdens de twee nachten in Alice Springs werden nog nooit zo erg op prijs gesteld! :-)
Oh ja, we hebben ook de kans gekregen om de didgeridoo van de gids/chauffeur te proberen!
Foto 12: Met de swags rond het uitdovende kampvuur.
Foto 13: Uitproberen van een didgeridoo.
Op de volgende tour van Alice Springs naar Darwin passeerden we vroeg in de eerste dag al de steenbokskeerkring. Het landschap veranderde er natuurlijk niet meteen op, maar het verschil tussen het centrum van het land en het Noorden van NT is ondertussen wel duidelijk geworden. Na een tijdje in het 'rode stof' doorgebracht te hebben, is de groenere omgeving een herademing. Of tenminste, dat had het kunnen zijn indien het hier niet zo verdomd warm was :-). Hier gelden de vier normale seizoenen namelijk niet meer, maar wordt er ruwweg een onderscheid gemaakt tussen het nat seizoen en het droog seizoen. Het is in beide seizoenen ongeveer even warm (30-40 graden), maar het verschil ligt in de vochtigheidsgraad. Voor de plaatselijke bevolking is het droog seizoen (april-september) dan ook zeer aangenaam, maar voor een winteradept als mezelf swingen deze temperaturen de pan uit.
Anyway, de volgende stop was bij de Devils Marbles, een fascinerende groep rotsformaties. De rotsen bestaan uit graniet, en zijn gevormd door afbrokkeling van hogere lagen.
Foto 14+15: De Devils Marbles.
Daly Waters was een andere stop op het programma. Het dorp is vooral bekend om de pub, die de eerste alcohollicencie in NT verkreeg. Verder is er in dit 16 inwoners tellende plaatsje niet zoveel te beleven :-).
Foto 16: Het tankstation van Daly Waters.
Foto 17: De taxidienst van de Daly Waters pub :-).
Daarna zijn we nog bij enkele warmwaterbronnen gestopt, waar er tijd was voor een snelle duik, en op de laatste dag hebben we de voormiddag in Katherine Gorge doorgebracht, om daarna verder naar Darwin te rijden, waar de tour eindigde. Veel tijd om op adem te komen was er echter niet, want de volgende dag moest ik er terug vroeg uit voor de tour naar Kakadu National Park en Litchfield NP.
Ik zag eigenlijk een beetje tegen de tour op. Na al die tours had ik wel zin in wat 'alleen-tijd', en het bleek dan ook nog dat ik de 'unleashed' versie geboekt had, waarbij je in zeer primitieve campings verblijft (lees: geen douches, composttoiletten, nauwelijks keukenfaciliteiten en natuurlijk slapen in swags). Blijkbaar waren er echter niet voldoende 'unleashed'-deelnemers, waardoor ik bij de basis Adventure Tours groep terecht kwam. Niet alleen werd het kamperen er daardoor luxueuzer op, ook de groep bleek zeer goed mee te vallen.
De twee belangrijkste ingredienten voor de tour waren krokodillen en watervallen. Die eerste zagen we al vroeg in de eerste dag, tijdens een cruise door de wetlands. Daarna was het al waterval wat de klok sloeg. Terwijl ik bij watervallen vooraf vooral dacht aan 'kijken', draait het hier eigenlijk allemaal rond 'zwemmen'. Wel sjiek om onder/bovenaan watervallen te kunnen zwemmen. Soms lijkt het zelfs te perfect om natuurlijk te zijn.
Foto 19+20: Real life krokodillen!
Foto 21: De wetlands.
Foto 22: Uitkijk over Kakadu NP.
Foto 23: Aboriginal Rockart in Kakadu NP.
Foto 24: Om enige aansprakelijkheid te voorkomen: waarschuwingen tegen de krokodillen.
Foto 25+26+27: Waterval, waterval en waterval :-).
En nog even een korte afsluiter, de foto hieronder toont een Road Train. Deze megatrucks zijn nogal indrukwekkend, en zijn een veelvoorkomend verschijnsel op de weg tussen Adelaide en Darwin.
De tweedaagse trip van Adelaide naar Alice Springs was eigenlijk een expressbus, maar ik was aangenaam verrast door de uitleg die we onderweg kregen. Ik weet niet of dit voor jullie even interessant is als voor mezelf, dus sla gerust over indien het saai wordt!
- Respect voor de emu's! Het vrouwtje leg de eieren, maar het mannetje broedt ze uit en voedt de jongen op!
- Van Western Australia (WA) via Northern Territory (NT) en New South Wales naar Queensland loopt een 10000km lang 'dingo fence'. Dingo's vormden een bedreiging voor de schapen, en na het op enkele andere manieren geprobeerd te hebben, bleek dit de beste oplossing te zijn. 'Dingoland' is nu dus gescheiden van 'schapenland'.
- In de Outback spreken ze niet over boerderijen, maar over 'stations'. Terecht, als je bedenkt dat het grootste 'station' in Southern Australia (SA) de oppervlakte van Belgie heeft. De dieren samenbrengen gebeurt met behulp van moto's en helicopters.
- Onze stop voor de nacht was in Coober Pedy. Coober Pedy is het centrum van de opalindustrie, en er was mij verteld dat dit een ondergronds dorp was. Het is echter moeilijk je daar iets bij voor te stellen. Het bleek dat niet het volledige dorp onder de grond ligt. De straten zijn bovengronds, en zo'n 25% van de inwoners (2000) leeft gewoon bovengronds. Van de anderen zitten de woningen wel ondergronds. Ondergronds betekent hier 'in de heuvels'. Hoewel een deel van het huis wel degelijk onder de grond ligt, moet je dus niet letterlijk afdalen om tot aan de voordeur te geraken ofzo. Moeilijk om het uit te leggen, misschien maakt deze foto het iets duidelijker.
Foto 1: Het ondergrondse hostel in Coober Pedy.
Het voordeel van deze woningen is dat er een constante temperatuur van 23-24 graden is, ook al wordt het buiten 60 graden (wat ook effectief gebeurt!) of wordt het erg koud. Geen nood aan airco of verwarming dus!
Foto 4: Wandeling op een zoutmeer.
Foto 5: Zonsopgang bij de Breakaways.
De volgende tour was de Red Centre Safari. De belangrijkste zaken op het programma waren: Uluru (Ayers Rock), Kata Tjuta (The Olgas) en Kings Canyon. Blijkbaar kon ik geen beter moment gekozen hebben om mijn reisroute aan te vangen, want zowel in het centrum van het land, als in het Noorden, heersen nu de beste weersomstandigheden.
De wandeling in Kata Tjuta in de namiddag van de eerste dag was dan ook zeker doenbaar, ondanks dat het naar mijn standaard toch nog altijd warm was (25-30 graden). Dit natuurverschijnsel heeft op mij het meeste indruk gemaakt, misschien wel omdat dit de eerste indruk was die ik van de regio kreeg. Een andere mogelijke reden is mijn beslissing om Uluru niet te beklimmen, en enkel de wandeling errond te doen. Uluru en het land errond is eigendom van de Aboriginals, en is heilig voor hen. Ze vragen dan ook aan toeristen om uit respect voor hun cultuur de rots niet te beklimmen. Ik vroeg me af waarom ze de beklimming dan uberhaupt nog open houden, maar blijkbaar was dit een voorwaarde toen ze het land terug kregen van de blanken.
Een wandeling op en rond Kings Canyon was wat op het programma stond voor de laatste dag. 'Alweer' een indrukwekkend natuurverschijnsel, het is ongelooflijk wat je hier kan doen en zien.
Foto 6+7: Kata Tjuta.
Foto 8+9: Uluru.
Foto 10+11: Kings Canyon.
Naast de bezoeken/wandeling aan deze natuurfenomenen, was ook het kamperen een belangrijk onderdeel van de tour. Het 'back to basics' idee kan me nog altijd niet bekoren, maar het is wel interessant om eens gedaan te hebben. De 'swags' waren nog minder luxueus dan degene die ik op Google gevonden had. Het is in feite gewoon een soort slaapzak in een dikke tentstof, met een dunne (zo'n 4cm) matras erin. Je legt je gewone slaapzak in de swag, en ritst jezelf erin. Een kussen maak je door je schoenen onder de swag te plaatsen. Daarnaast zorgt dit laatste er ook voor dat de dingo's er niet mee vandoor gaan!
Dit alles vindt plaats onder de blote sterrenhemel (die je niet kan zien aangezien je zo ver mogelijk in de swag probeert te liggen, uit bescherming tegen de koude). Het bleek wel een goed idee om nog een extra slaapzak te huren, want toen ik de tweede nacht in twee slaapzakken besloot te slapen, had ik het al heel wat warmer dan tijdens de eerste nacht.
De frisse lakens tijdens de twee nachten in Alice Springs werden nog nooit zo erg op prijs gesteld! :-)
Oh ja, we hebben ook de kans gekregen om de didgeridoo van de gids/chauffeur te proberen!
Foto 12: Met de swags rond het uitdovende kampvuur.Foto 13: Uitproberen van een didgeridoo.
Op de volgende tour van Alice Springs naar Darwin passeerden we vroeg in de eerste dag al de steenbokskeerkring. Het landschap veranderde er natuurlijk niet meteen op, maar het verschil tussen het centrum van het land en het Noorden van NT is ondertussen wel duidelijk geworden. Na een tijdje in het 'rode stof' doorgebracht te hebben, is de groenere omgeving een herademing. Of tenminste, dat had het kunnen zijn indien het hier niet zo verdomd warm was :-). Hier gelden de vier normale seizoenen namelijk niet meer, maar wordt er ruwweg een onderscheid gemaakt tussen het nat seizoen en het droog seizoen. Het is in beide seizoenen ongeveer even warm (30-40 graden), maar het verschil ligt in de vochtigheidsgraad. Voor de plaatselijke bevolking is het droog seizoen (april-september) dan ook zeer aangenaam, maar voor een winteradept als mezelf swingen deze temperaturen de pan uit.
Anyway, de volgende stop was bij de Devils Marbles, een fascinerende groep rotsformaties. De rotsen bestaan uit graniet, en zijn gevormd door afbrokkeling van hogere lagen.
Foto 14+15: De Devils Marbles.Daly Waters was een andere stop op het programma. Het dorp is vooral bekend om de pub, die de eerste alcohollicencie in NT verkreeg. Verder is er in dit 16 inwoners tellende plaatsje niet zoveel te beleven :-).
Foto 16: Het tankstation van Daly Waters.Foto 17: De taxidienst van de Daly Waters pub :-).
Daarna zijn we nog bij enkele warmwaterbronnen gestopt, waar er tijd was voor een snelle duik, en op de laatste dag hebben we de voormiddag in Katherine Gorge doorgebracht, om daarna verder naar Darwin te rijden, waar de tour eindigde. Veel tijd om op adem te komen was er echter niet, want de volgende dag moest ik er terug vroeg uit voor de tour naar Kakadu National Park en Litchfield NP.
Ik zag eigenlijk een beetje tegen de tour op. Na al die tours had ik wel zin in wat 'alleen-tijd', en het bleek dan ook nog dat ik de 'unleashed' versie geboekt had, waarbij je in zeer primitieve campings verblijft (lees: geen douches, composttoiletten, nauwelijks keukenfaciliteiten en natuurlijk slapen in swags). Blijkbaar waren er echter niet voldoende 'unleashed'-deelnemers, waardoor ik bij de basis Adventure Tours groep terecht kwam. Niet alleen werd het kamperen er daardoor luxueuzer op, ook de groep bleek zeer goed mee te vallen.
De twee belangrijkste ingredienten voor de tour waren krokodillen en watervallen. Die eerste zagen we al vroeg in de eerste dag, tijdens een cruise door de wetlands. Daarna was het al waterval wat de klok sloeg. Terwijl ik bij watervallen vooraf vooral dacht aan 'kijken', draait het hier eigenlijk allemaal rond 'zwemmen'. Wel sjiek om onder/bovenaan watervallen te kunnen zwemmen. Soms lijkt het zelfs te perfect om natuurlijk te zijn.
Foto 19+20: Real life krokodillen!
Foto 21: De wetlands.
Foto 22: Uitkijk over Kakadu NP.
Foto 23: Aboriginal Rockart in Kakadu NP.
Foto 24: Om enige aansprakelijkheid te voorkomen: waarschuwingen tegen de krokodillen.
Foto 25+26+27: Waterval, waterval en waterval :-).
En nog even een korte afsluiter, de foto hieronder toont een Road Train. Deze megatrucks zijn nogal indrukwekkend, en zijn een veelvoorkomend verschijnsel op de weg tussen Adelaide en Darwin.
Foto 28: Een Road Train.
Monday, 19 May 2008
Zo veel te vertellen...
... maar het zal niet voor nu zijn. Het lukt niet om de foto's op te laden, en enkel de tekst plaatsen zou het wat saai maken vrees ik. In Alice wemelt het ook niet van de internetcafe's, dus eventjes een ander cafe proberen heeft denk ik niet veel nut.
Bereid jullie voor op een lang bericht de volgende keer! :-)
Veel groetjes,
En een dikke merci voor de verjaardagswensen!
Elke
Bereid jullie voor op een lang bericht de volgende keer! :-)
Veel groetjes,
En een dikke merci voor de verjaardagswensen!
Elke
Subscribe to:
Posts (Atom)
