Loads to tell

Fiew, waar begin ik? Bij het einde van mijn vorige bericht zou misschien niet slecht zijn :-)

Vorige week zaterdag zijn we naar Dunedin gereden. Dunedin is (toch bij toeristen) vooral bekend om het Otago schiereiland die van daaruit gemakkelijk bereikbaar is. Op dat schiereiland kan je met een gids naar pinguins en albatrossen gaan kijken, maar het is ook gewoon een mooie plaats om te wandelen.

Foto 1: Een lunch uit het vuistje (onderweg van Twizel naar Dunedin).
Foto 2: Het uiterste punt van de Otago Peninsula.
Foto 3: Patrick zoekt binding met het lokale vee.
Foto 4+5: Tijdens de Okia Track op de Otago Peninsula.

Om Dunedin te verkennen hadden we niet genoeg tijd, maar we zijn voor we naar Te Anau vertrokken toch even naar het station geweest. Daar wilden we de gedenkplaat voor de gesneuvelden van de NZ’se spoorwegen in WOI vinden, en dat hebben we gedaan.
Bij aankomst in Te Anau heb ik het eens rustig aan gedaan, terwijl de anderen nog een wandeling maakten. Dat heb ik wel eens nodig, want aan het tempo dat mijn reisgenoten kunnen reizen kan ik niet mee :s. We moesten er ook vroeg uit op zondag, want toen stond de Doubtful Sounds cruise op het programma. De vroegte van de cruise bleek achteraf vooral een voordeel te zijn, want terwijl wij volledige bewegingsvrijheid hadden op de boot door het beperkte aantal medereizigers, zag de vaart erna er een beetje overbevolkt uit. De Sounds waren enorm mooi, en doordat de Doubtful Sounds (voorlopig althans) niet te toeristisch zijn, was het er ook enorm rustig.

Foto 6: Herdenkingsplaat voor de gesneuvelden van de NZ'se spoorwegen in WOI.
Foto 7: Aperief in Te Anau.
Foto 8, 9, 10 & 11: Enkele indrukken tijdens de cruise in de Doubtful Sounds.

Vanuit Te Anau zijn we op maandag naar Queenstown gereden, de stad die bekend staat als de avontuurlijkste stad van NZ. Hier kan je zowat iedere activiteit doen die er te doen valt: van bungy jumping tot raften tot skydiven tot …. Zelf hebben we geopteerd voor jetboating. Een jetboat kan varen op water van zo’n 30cm (on)diep, en werd uitgevonden door een NZ’se boer die zompig land wilde verkennen. Tegenwoordig staat het hier vooral bekend als een avontuurlijke activiteit, waarbij aan redelijke snelheid tussen rotsen gevaren wordt, en er 360° bochten gemaakt worden terwijl je vaart. Iets typisch NZ’s, die toch eens de moeite waard was.

Dinsdag hebben we de weg van Queenstown naar Haast vooral gevuld met wandelingen langs de Haast Highway. Veel tijd hebben we in Haast niet doorgebracht (dat was denk ik ook niet echt nodig, behalve een handvol hotels, een tankstation, en wat huizen was er niet veel te zien), maar we zijn van daaruit wel naar de twee bekendste gletsjers aan de Westkust gereden, de Fox Glacier en de Franz Joseph Glacier. Je kan alleen tot op het ijs geraken wanneer je een gegidste wandeling kiest, maar we hebben de gletsjers toch van op afstand kunnen bekijken. Deze wandeling naar boven is echter iets wat mij zeker aansprak, dus hoewel ik nog niet echt een beeld heb van de volgende maanden in NZ, voeg ik dit toch toe aan de lijst met ideeen die ik opgedaan heb tijdens deze rondreis.

Foto 12: Groepsfoto tijdens de Blue Pools Walk op de weg naar Haast.
Foto 13: De Fox Glacier.
Foto 14: De Franz Joseph Glacier.

En zo ben ik bij het (voorlopige) einde aangekomen. Gisteren zijn we van Greymouth naar Nelson gereden, wat uitdraaide op een regenachtige trip. We hadden ’s morgens nog de moed om naar de Pancake Rocks in Punakaiki te gaan kijken, maar na daar bijna allemaal doorweekt van terug te komen, hebben we besloten het daarbij te houden wat buitenactiviteiten betrof. Vandaag hadden we echter meer geluk toen we een uitstap met de watertaxi maakten naar het Abel Tasman National Park en daar een droge wandeling konden maken; foto's daarvan volgen in de volgende blogpost!

Foto 15: Indruk tijdens de Pancake Rocks & Blowholes Walk.

Veel groetjes van ons allen!