Jobsearch

Ondertussen al iets meer dan een dag verder, en na een emotioneel lastige dag gisteren, voel ik mij terug beter. Ik blijf het fascinerend vinden hoe gevoelens werken (of zijn het enkel die van mij die zo raar doen? :p). Want eigenlijk is er vandaag niet zoveel veranderd, en toch voel ik mij heel wat beter.

Gisterenavond liep ik in de badkamer Erin (Canada) nog tegen het lijf, een meisje dat ik ontmoet had in Auckland. Het is verbazend hoeveel mensen je opnieuw tegenkomt tijdens je trip. Ze had een afspraak om vandaag naar een flat te gaan kijken, en aangezien alle drie de huidige bewoners vertrekken, had ik haar gevraagd of ik mee mocht. De flat bleek uiteindelijk niet te zijn wat ik zocht. Alle kosten inbegrepen ging het neerkomen op een $140/week. Dat is de maximumprijs die ik voor mezelf vastgelegd had, dus op zich was dat wel ok. Maar de huidige bewoners gingen een deel van het meubilair meenemen, zoals de bedden, de microgolfoven, de zetels en nog wat andere zaken. Ik ging dus minimum nog een bed en/of matras moeten kopen, waarmee ik achteraf niks meer zou zijn. Bovendien heb ik ook een hostel gevonden waar je voor $140/week een bed kan huren. Dat is wel in een dorm, dus geen kamer apart, maar daar zou ik niks meer moeten aanschaffen, de keuken en badkamer worden natuurlijk af en toe gepoetst, en bovendien is het hostel veel beter gelegen. Ik ben dus van plan om morgennacht daar te slapen, en eens te zien of dat te doen zou zijn om er voor een langere periode te blijven.

Toen we op weg waren naar de flat hadden we afgesproken achteraf een glas wijn te drinken om het huurcontract te vieren. Zij was namelijk echt van plan om de flat te nemen, omdat ze er genoeg van heeft in dorms te slapen. Aangezien de flat echter niet je van het was, hebben we maar beslist een glas wijn te drinken om de teleurstelling te verwerken :). En om het volledig te maken zijn we nog een super lekkere chocoladecake gaan halen (en dit alles voor een backpacker-budget van $3/persoon!). Het was super om iemand tegen te komen waarvoor het er niet constant super enthousiast moet aan toegaan, zodat we gewoon konden genieten van de wijn en de cake.

Ik ben ook nog naar Adecco geweest vandaag. Ik dacht, even binnenlopen, snel gedaan, maar hun werkwijze is zeer verschillend van de Belgische (Europese?) interimkantoren. In Belgie kan je gerust 5 interimkantoren aflopen op een half uur, ze zijn vaak dicht bij elkaar gelegen, en het enige dat ze vragen zijn wat basisgegevens. Not here. Ten eerste was het geen kantoor waarin je zomaar kon binnenlopen, je moest eerst de lift nemen en je bij de receptie aanmelden. Toen kreeg ik wat formulieren om in te vullen, ik denk dat het er een 5-tal waren. Daarna moest ik naar een veiligheidsvideo over kantoorwerk kijken: hoe hoog moet je scherm staan, hoe zorg je dat je nergens over valt, hoe voorkom je stress,... Ondertussen was ik er al een goed half uur gepasseerd, maar het ergste moest nog komen: de tests. Zo kreeg ik een typtest, een Word-test, een Excel-test en een persoonlijkheidstest. Het typen viel blijkbaar goed mee, ik had '55'. Geen idee wat dat betekende, maar Erin vertelde me net dat zij 54 woorden per minuut had op een test die zij gedaan had bij een ander kantoor, dus ik veronderstel dat die 55 hetzelfde betekenden. Wat super is, aangezien ik slechts 3 weken geleden met het qwerty-toetsenbord beginnen werken ben :D. In totaal ben ik er zo'n twee uur binnen geweest, wat hopelijk een goed teken is en betekent dat ze er echt wel werk van maken om een job te vinden.

Anyway, dit was dus mijn dag. Sorry, geen super NZ-verhalen voorlopig, hopelijk vinden jullie dit ook een beetje interessant. Laat me gerust weten indien niet, dan laat ik de persoonlijke verhalen achterwege :). Van Wellington heb ik voorlopig trouwens niet veel gezien, het was de voorbije dagen redelijk regenachtig, dus niet echt ideaal om het gebied hier te verkennen. Er zijn echter wel veel leuke wandelingen hier, dus die ben ik zeker van plan eens te doen.

Groetjes!